در بسياري از نقاط ايران آثاري از قلعه هاي قديمي به چشم مي خورد كه روزگاري دراز، از استحكامات مهم نظامي دولتها و يا حكمرانان محلي محسوب مي شده اند. اين قلعه ها كه در عين حال با مقتضيات اداري و سياسي وقت ارتباط داشته اند، با شرايط خاص جغرافيايي محيط خود نيز منطبق بوده اند.
طرح ريزي تمام قلعه ها براي دفاع است و آنها را مي توان نمونه اي از معماري نظامي دانست، ولي دژها محل اقامت صاحبان ده و اربابان ملك نيز بوده است كه در روزگار ناامني محل سكونت خود را نيز مستحكم مي نموده اند.
البته جز در مواقع ضروري، اين گونه تأسيسات حالت دفاعي و نظامي نداشتند و اغلب به عنوان محل سكونت و برقرار كننده مناسبات اجتماعي در يك ناحيه به شمار مي رفتند، اما همواره نقش دفاعي و امنيتي آن بارز بوده است.
قلعه هاي خاني بنا شده در گوشه و كنار شهرستان مباركه نيز نشانه هايي از زندگي پشتيباني قلعه اي است كه در قرون گذشته در اين خطه سكني داشته اند كه از نمونه هاي بارز آن مي توان به قلعه نهچير اشاره كرد .براساس اطلاعات كسب شده از سازمان ميراث فرهنگي و گردشگري اصفهان، قدمت اين قلعه به اوايل دوره قاجاريه يعني حدود 150 سال پيش برمي گردد. اين قلعه را آقا محمدعلي خان و نوادگان او بنا كرده اند و ساخت آن حدود هفت سال طول كشيده است.
مساحت اين قلعه 21 هزار مترمربع است كه از اين ميزان  45 درصد به سطح زيربناي قلعه و 55 درصد آن به حياط و فضاي باز اختصاص دارد.
قلعه نهچير سه در ورودي و 9 برج ديده باني داشته كه تاكنون دو عدد از برجها از بين رفته است. ارتفاع ديوارهاي آن 7 تا 8 متر و ضخامت پايه ديوارها  140  سانتي متر است.
در قسمت جنوبي اين خانه بادگيرهاي زيبا و ارسي و راهرو و سرپوشيده قشنگي به نقش و تصوير گل و بوته وجود دارد كه به نوعي تداعي كننده هشت بهشت اصفهان است.